Opgericht in 1962 door het Nationale Instituut voor Volks- en Schoolbibliotheken van Rome, genoemd naar de schrijver en literair criticus Antonio Baldini en gerealiseerd volgens de meest geavanceerde criteria van de bibliotheekwetenschap, onderscheidde de bibliotheek zich in de jaren ’60 door moderniteit, functionaliteit en actualisering van de collecties. In 1977, na de opheffing van het instituut, werd ze door de staat overgenomen en ondergebracht bij het Ministerie van Culturele en Milieuzaken, destijds een zeer recente instelling (1975), en kreeg ze de huidige naam Staatsbibliotheek Antonio Baldini.
Vanaf het begin heeft de Baldini-bibliotheek als institutioneel prioriteit gesteld om “gebruiksvriendelijk” te zijn voor het publiek, al in een tijd waarin dit nog lang niet overal werd gezien als een waarde.
Zo zijn in de zalen, al in de jaren ’60, de boekencollecties geplaatst met open planken en geordend per classificatie, dus per onderwerp, om de lezer maximaal te helpen bij het zoeken en gebruiken, en zodat hij ook titels kan vinden waarvan hij het bestaan niet vooraf kende; zo is er ook de helderheid en luchtigheid van de ruimtes (mogelijk gemaakt door de gunstige ligging in het groene Parioli en de moderne architectuur van het gebouw); en ook het meubilair van de leeszalen, dat tot de jaren ’80 zelfs hoekjes met lage tafels en fauteuils omvatte, een kenmerk waaraan helaas in de loop der tijd is moeten worden ingeboet ten behoeve van meer zitplaatsen.
Deze “gebruiksvriendelijkheid” van de faciliteit leidt tot statistieken met een grote relevantie: gemiddeld 150 bezoekers per dag, met pieken van maandelijks rond de 5000 gebruikers. Daarom was het nodig de toegang te reguleren en het publiek te beheren met geautomatiseerde systemen (sinds 2012 wordt het Ermes-systeem gebruikt, eigendom van de Centrale Nationale Bibliotheek van Rome).
