Het Museum van het Centraal Instituut voor Restauratie en Behoud van Archief- en Bibliotheekgoed in Rome werd opgericht in 1938 binnen het Koninklijk Instituut voor Boekpathologie, met als doel een uitgebreide casuïstiek van schade aan bibliotheekgoed te vertegenwoordigen. Door de decennia heen is het museum voortdurend verrijkt met stukken die de vervaardiging van het boek en de achteruitgang ervan illustreren, en vormt het een unieke verzameling objecten.
Sinds 2001 heeft het een nieuwe inrichting die voldoet aan de behoeften van onderwijs en informatie voor alle leeftijden. Het museumtraject is opgebouwd uit drie secties die respectievelijk gewijd zijn aan:
- de materialen en technieken van de vervaardiging van oude en moderne documenten;
- de schade en de vele factoren die deze veroorzaken;
- preventie en restauratie.
In een daarvoor bestemde ruimte, ingericht als laboratorium, is het mogelijk om de gebruikte restauratiematerialen te voelen en via oude documentaires en recentere films de institutionele geschiedenis en de meest uitdagende interventies die de laboratoria hebben doorstaan te leren kennen.
William Morris, een groot kenner van architectuur, stelde in de vorige eeuw dat boeken vergeleken kunnen worden met middeleeuwse gebouwen. Papyrus, papier, perkament, hout, leer en metalen zijn enkele van de materialen waaruit de oudste documenten en hun banden zijn gemaakt. Door deze te bestuderen, kan men het technologische niveau en de gedegen vaardigheden ontdekken die de productie van zowel functionele als verfijnde en waardevolle objecten mogelijk maakten.
Boeken en documenten, net als alle structuren gemaakt van organische materialen, gaan na verloop van tijd achteruit. Het natuurlijke verouderingsproces, spontaan en onomkeerbaar, wordt versneld door verschillende schadelijke factoren zoals: opslag op ongeschikte plekken, uitzonderlijke gebeurtenissen (oorlogen, overstromingen, branden …), verkeerd gebruik, onjuiste of onnodige restauraties.
