De boot is iets langer dan 15 meter en is tien jaar geleden volledig herbouwd volgens de oude houtbouwtechnieken. De feluk heeft een lange loopplank aan de boeg vanwaar de harpoenvissers hun prooien vangen en een hoge centrale mast waarop de stuurman en uitkijkposten staan. De twee stalen constructies zijn 25 en 28 meter hoog en worden ondersteund door een spectaculaire wirwar van stalen kabels van bijna anderhalve kilometer lang.
Vanaf april tot september ontmoet de bemanning van “Peppe” zich elke ochtend op het kleine strand van Ganzirri, een paar kilometer van Messina. De zachte bries doet hopen op een nieuwe mooie dag en als de zee kalm is, begint er spoedig een nieuwe dag van vissen, eigenlijk het jagen op zwaardvis..
De zes vissers stappen aan boord van een klein roeibootje dat geruisloos door de kleine haven van Ganzirri glijdt om hen van het strand naar de feluk te brengen die daar voor anker ligt. De stilte van de dageraad wordt slechts onderbroken door enkele korte woorden van de mannen, waarschijnlijk om de spanning te verlichten die hen de hele werkdag zal vergezellen.
Zodra ze aan boord zijn, pakt iedereen zijn taken op en met snelle en nauwkeurige handelingen maakt de bemanning de uitrusting klaar voor de aanstaande vissessie. De Harpoentouwen die onder dek zijn opgeslagen, worden op de boeg gelegd om ze vervolgens feestelijk uit te spreiden langs de lange loopplank, en de speren worden uitgerust met verschillende soorten punten. Voor de vissers is de favoriete prooi de zwaardvis, maar als er grote tonijnen of keizersnoek voorkomen, moeten ze klaar zijn met harpoenen van verschillende vormen en met een of meerdere punten.
De motorist laat de 400 pk van de twee krachtige motoren warm draaien en controleert of alles goed werkt. Ondertussen maakt iemand anders de koffie aan boord, met opgeklopt suiker die het drankje een dikke en smakelijke schuimlaag geeft. Na het drinken van de koffie en een snel kruisgebaar met de hand, klimmen de schipper en de twee uitkijkposten naar de koepel, op 28 meter hoogte, om de jacht te beginnen. De mannen klimmen behendig en vol vertrouwen naar de top van de hoge constructie vanwaar ze de zee kunnen overzien tot een straal van meer dan honderd meter. Om twaalf uur, wanneer de zon recht boven het water staat, kan hun getrainde oog de donkere vorm van vissen gemakkelijk onderscheiden, zelfs tot tien meter diepte. Vanuit hier heeft de schipper de controle over het roer en de motoren en bestuurt hij de bochten van “Peppe” in de Straat van Messina, terwijl hij zijn bemanning aan dek de nodige opdrachten geeft om de gespotte prooien te vangen.
De ankers worden gelicht en de feluk vaart naar zijn visgebied. De maanfase is in het eerste kwartier en waarschijnlijk zal het een goede visdag worden.
Nino legt uit dat dit de beste omstandigheden voor het vissen zijn. Diepzwaardvissen, de grotere exemplaren, komen de straat binnen via de stijgende of dalende stroming die tijdens het eerste en laatste kwartier van de maan snelheden tot meer dan 4 knopen kan bereiken. Tijdens de rustige uren en bij zo’n warme zee komen de vissen waarschijnlijk naar het oppervlak om te paren of te eten en worden ze een ‘makkelijke’ prooi voor de harpoenvissers.
Nino werkt aan de Universiteit van Messina, werkt samen met WWF voor de telling van zeeschildpadden en organiseert ook natuurexcursies aan boord van zijn feluk. Maar hij is altijd vissers geweest en in al die jaren op zee heeft hij het inzicht en de vaardigheid ontwikkeld die nodig zijn om een goede schipper te worden. Aan boord is hij de regisseur en samen met de andere twee uitkijkposten observeert hij aandachtig de gehele zee rondom vanuit de koepel. In de verte, bij een stromingsslag, trekken enkele spetters de aandacht van de drie mannen en dan schetst een plotselinge sprong de contour van een prachtig exemplaar van xiphias gladius, beter bekend als ‘zwaardvis’. Het is pas half acht en de jacht is al begonnen. De grote vis duikt weer onder en Nino moet meteen zijn richting inschatten om hem voor te zijn. Ondertussen waarschuwt hij met een schreeuw de harpoenvisser die uitkijkt vanaf de loopplank en de bemanning aan dek. Met volle kracht en met meer dan 15 knopen vaart “Peppe” de prooi achterna, die tot wel 100 knopen kan bereiken!
De boeg steekt omhoog en het uiteinde van de lange loopplank tilt angstaanjagend op. En met haar de harpoenvisser die daar uitkijkt. De man heeft zeer weinig tijd om te handelen: hij moet de grootte en het type vis begrijpen, de juiste harpoen kiezen en grijpen, in dit geval degene met twee punten, en klaar zijn om te schieten. Plots stopt de stuurman de motoren om stil te blijven en te wachten. Bij een andere waarneming, ditmaal dieper maar dichterbij de boot, is een vis zichtbaar die minstens 150 kilo weegt. De feluk vaart weer om dichterbij te komen en volgt een steeds strakker wordende spiraal totdat het uiteinde van de loopplank vlak bij de prooi is. Na enkele minuten werpt de manoeuvre vruchten af en bevindt de harpoenvisser zich precies boven de vis. Zonder aarzeling en met één schot drukt hij de harpoen in de rug van de grote zwaardvis. De strijd begint tussen de grote vis die wanhopig probeert los te komen van die punt die hem bijna doorboord heeft en de vissers die hem niet mogen verliezen. De vis duikt en springt, duikt en springt opnieuw in een poging zich van de harpoen te bevrijden terwijl de bemanning aan boord hem moeilijk onder controle houdt en met kracht aan het lange touw werkt dat de harpoen vasthoudt. Om hem uit te putten halen ze tientallen meters lijn binnen en laten weer vieren, in een strijd met onvoorspelbare uitkomst. Na veel inspanning winnen de vissers en wordt de uitgeputte vis eindelijk aan boord geladen.
