De Casina delle Civette in Rome werd in 1840 ontworpen door Giuseppe Jappelli in opdracht van prins Alessandro Torlonia. Het presenteerde zich als een rustiek gebouw met uitwendige muren van tufsteen en een interieur beschilderd met tempera ter imitatie van rotsen en houten vloeren. De twee gebouwen die nu deel uitmaken van het architectonische complex, de hoofdvilla en het bijgebouw, zijn met elkaar verbonden door een kleine houten galerij en een ondergrondse doorgang. Ze hebben bijna niets gemeen met het romantische chalet met alpine uitstraling dat Jappelli in de negentiende eeuw heeft ontworpen, behalve de muren van de twee hoofdgebouwen die in een “L”-vorm zijn geplaatst, de opzettelijk rustieke stijl, het gebruik van verschillende zichtbare bouwmaterialen en het dak met schuine hellingen.
Al vanaf 1908 onderging de Capanna Svizzera een ingrijpende transformatie op initiatief van Alessandro’s kleinzoon, Giovanni Torlonia jr. Het kreeg het uiterlijk en de naam van het “Middeleeuwse Dorp”; de werkzaamheden werden geleid door architect Enrico Gennari en het kleine gebouw werd een verfijnde residentie met grote ramen, loggia’s, portieken, torentjes, en decoraties met majolica en gekleurd glas.
Vanaf 1916 werd het gebouw genoemd “Villino delle Civette” vanwege het raam met twee gestileerde uilen tussen klimoprankjes, gemaakt door Duilio Cambellotti al in 1914, en vanwege het bijna obsessieve terugkerende thema van de uil in de decoraties en meubels, gekozen door prins Giovanni, een nors man die hield van esoterische symbolen.
In 1917 voegde architect Vincenzo Fasolo de structuren toe aan de zuidelijke gevel van de Casina, waarbij hij een fantasierijk decoratief element in de Art Nouveau-stijl ontwierp.
De invloed van Fasolo is te zien in de keuze van volumes die samenkomen en elkaar kruisen, gevormd uit een grote verscheidenheid aan materialen en decoratieve details. Een verbindend element in de verschillende architectonische oplossingen is de grijze tint van het dakbedekking, waarvoor dunne leien werden gebruikt, verschillend gevormd, in contrast met de levendige kleuren van de geglazuurde terracotta dakpannen.
De binnenruimtes, verdeeld over twee niveaus, zijn allemaal bijzonder zorgvuldig afgewerkt; schilderingen, stucwerk, mozaïeken, polychrome majolica, ingelegd hout, gesmeed ijzer, wandstoffen, en marmeren sculpturen tonen de bijzondere aandacht van de prins voor wooncomfort.
Onder de vele decoraties is de aanwezigheid van glas-in-loodramen zo overheersend dat het het kenmerkende element van het gebouw vormt: alle ramen werden geplaatst tussen 1908 en 1930 en zijn een uniek voorbeeld in het internationale artistieke landschap. Ze werden allemaal vervaardigd in de werkplaats van Cesare Picchiarini op basis van ontwerpen van Duilio Cambellotti, Umberto Bottazzi, Vittorio Grassi en Paolo Paschetto.
De vernietiging van het gebouw begon in 1944, met de bezetting door de Anglo-Amerikaanse troepen, die meer dan drie jaar duurde.
Toen de gemeente Rome in 1978 de villa aankocht, waren zowel de gebouwen als het park in desastreuze staat.
De brand van 1991 verslechterde de vervalstoestand van de Casina, samen met diefstallen en vandalisme. Het huidige beeld van de Casina delle Civette is het resultaat van een lange, geduldige en minutieuze restauratie die van 1992 tot 1997 plaatsvond. Op basis van de nog bewaarde elementen en talrijke documentaire bronnen kon het gebouw aan de stad worden teruggegeven als een van de meest unieke en interessante bouwwerken van het begin van de vorige eeuw.
