Het oudste deel (ongeveer 500 m²) van de Botanische Tuin van Turijn wordt ingenomen door de perken, grote rechthoeken verdeeld in geometrische bedden die als een waaier rond de centrale bassins zijn gerangschikt.
De perken worden begrensd door lage heggetjes en bevatten collecties van vaste kruidachtige planten uit de wilde flora van Piemonte. Aan het begin van de negentiende eeuw werden het huisje met de sinaasappeltuin, de warme kas en het museum met het herbarium gebouwd.
In die periode begon men ook met de teelt van bomen. In 1825 werden de grondgebieden van Vittorio Amedeo III toegevoegd en in 1831 werden nieuwe bedden met een derde bassin aangelegd. Halverwege de negentiende eeuw kende de Botanische Tuin haar grootste ontwikkeling met meer dan 12.000 gekweekte soorten.
In 1840 werd het bosje van bijna twee hectare uitgebreid met talrijke boom- en struiksoorten. De alpenwei, een kunstmatige heuvel die een rotstuin met alpiene planten herbergt, werd in 1962 aangelegd. Sinds 1969 is de sinaasappeltuin vervangen door een kas voor tropische gewassen. In 1986 werd een kas voor vetplanten gebouwd. Tegenwoordig herbergen de perken vooral collecties van aromatische en geneeskrachtige soorten. De collectie van waardevolle herbariums is van bijzonder belang.
