In 1927 schonk Giuseppe Primoli, zoon van graaf Pietro Primoli en prinses Carlotta Bonaparte, zijn kunstcollectie aan de stad Rome: zo ontstond het Napoleonmuseum van Rome, dat Napoleontische relikwieën en familieherinneringen verzamelt, samen met de ruimtes op de begane grond van zijn paleis die deze vandaag de dag nog bevatten.
De collectie ontstond niet zozeer uit de wens om een getuigenis van de keizerlijke grootsheid van de familie Bonaparte te bieden, maar uit de wil om het verhaal van de familie Bonaparte te vertellen vanuit een privéperspectief en de intense relaties te documenteren die de Bonaparte met Rome verbonden.
De museumcollecties presenteren drie duidelijk onderscheiden perioden:
- de eigenlijke Napoleontische periode, getuigd door grote doeken en borstbeelden van de belangrijkste kunstenaars uit die tijd, die talrijke leden van de keizerlijke familie in plechtstatige en conventionele poses afbeelden;
- de zogenaamde “Romeinse” periode, van de val van Napoleon tot de opkomst van Napoleon III;
- de periode van het Tweede Keizerrijk, met schilderijen, beelden, gravures, meubels, voorwerpen, allemaal terug te voeren op die periode in de Franse geschiedenis die gedomineerd werd door Napoleon III.
De huidige inrichting van het museum, het resultaat van recente restauratiewerkzaamheden, weerspiegelt in grote lijnen de aanwijzingen die Giuseppe Primoli heeft achtergelaten. In sommige zalen zijn de achttiende-eeuwse beschilderde balkenplafonds bewaard gebleven, terwijl de friezen die langs de muren van zalen VIII, IX, X lopen, dateren uit de eerste decennia van de negentiende eeuw, toen het paleis al eigendom was van de familie Primoli. De friezen in zaal III en V, zoals blijkt uit de “opklimmende leeuw” van de Primoli en de “adelaar” van de Bonaparte, zijn ontstaan na het huwelijk van Pietro Primoli met Carlotta Bonaparte, gesloten in 1848.
