De ruimte, oorspronkelijk bestemd voor het huisvesten van een installatie voor de productie van elektrische energie, toont een ruime oppervlakte en een architectonisch lichaam dat je moet bekijken met de poëtische blik van wie een ongebruikt gebouw heeft getransformeerd in een verwezenlijkte droom, een creatieve ontploffing: het Museum Hermann Nitsch Archief/ Laboratorium voor Hedendaagse Kunsten, gewijd aan de Weense kunstenaar en de visuele experimenten die rond de jaren zestig zijn ontstaan.
Een thuisbasis voor de kunsten in Napels, maar vooral een ontmoetingspunt waar de continuïteit van het verleden het heden voedt, begrepen als een oproepbare herinneringsconsistentie, als mogelijk tegengif, in termen van een breukverklaring, tegen de insinuaties van verraderlijke consumptieve conditioneringen.
De tentoonstellingsroute van deze exclusieve plek, die altijd het urgentiegevoel heeft om te vernieuwen en culturele verdieping te bevorderen, presenteert vaste secties en tweejaarlijkse opstellingen (september 2010) met enkele nieuwe werken van H. Nitsch: 45 aktion-1974, Napels, Studio Morra, 54 leraktion-1977, Napels, Studio Morra, 18 malaktion-1986 Napels, Casa Morra, 96 aktion-1996 Napels, Vigna San Martino, 55 malaktion-2008 Napels, Museo Nitsch, 130 aktion-2010 Napels, Museo Nitsch. Het museum wordt gekenmerkt door een reeks fundamentele kernonderdelen: het Archief; het Documentatie-, Onderzoeks- en Opleidingscentrum; de Bibliotheek/Mediateek; de Afdeling voor Onafhankelijke Experimentele Cinema; de Discotheek van hedendaagse muziek (van 1940 tot heden) en het Centrum voor Performance- en Multimedia Kunsten.
Het doel is dat de gebruiker een protagonist en actieve deelnemer van het Laboratorium kan worden, met de intentie om de historische herinnering te bewaren door een reeks dragers en documenten aan te bieden die het historisch-existentiële kader van de werken zelf en van de kunstenaars die ze hebben bedacht in kaart kunnen brengen.
Door diepe connecties met antropologische betekenis te claimen, stelt het Museum Nitsch zich voor als een ruimte om de mogelijkheid te opeisen om zichzelf te leren kennen, zich te onderscheiden en te spreken over de essentie van kunst zelf, over haar talen, haar dramaturgie, haar kleuren, haar asymmetrische en prikkelende vormen van betekenis.
