Op de site wordt een stuk van de oude Via Latina bewaard, die Rome met Capua verbond, nog steeds geplaveid met een lang gedeelte van de oude zwerfstenen bestrating, en aan beide zijden talloze grafmonumenten en historische en materiële getuigenissen van de republikeinse tijd tot aan de vroege middeleeuwen.
De ontdekking en opgravingen van het gebied werden tussen 1857 en 1858 uitgevoerd door Lorenzo Fortunati, een leraar met een passie voor archeologie. Het eerste monument dat rechts van de weg uittorent is het zogenaamde Graf van de Corneli of Barberini, genoemd naar de adellijke familie die de laatste eigenaar van het gebied was.
Het grafmonument, daterend uit de 2e eeuw na Christus, bestaat uit twee bovengrondse verdiepingen en de ondergrondse grafkamer, omringd door een corridor die ook voor begrafenissen werd gebruikt, met een mozaïekvloer. Aan de buitenkant zijn architectonische decoraties van baksteen bewaard gebleven die oorspronkelijk beschilderd waren. Het interieur was bedekt met geschilderde en gestucte gewelven.
Kort na het Barberini-graf, aan de linkerkant van de weg, bevindt zich het zogenaamde Fortunati 25-graf. Dit bestaat uit een gebouw met een vierkante plattegrond en een ondergrondse grafkamer, waartoe men toegang kreeg via de Via Latina met een trap met twee treden die nog sporen van een marmeren bekleding vertonen.
Verder langs het tracé van de Via Latina, die op sommige plaatsen nog met de oorspronkelijke bestrating is bewaard, bevindt zich aan de rechterkant het zogenaamde Graf van de Valeri, waarvan de verhoogde structuur die nu zichtbaar is aan het einde van de 19e eeuw werd gebouwd op de oorspronkelijke muur.
Tegenover het Graf van de Valeri ligt het Graf van de Pancrazi, uit het einde van de 1e eeuw – begin 2e eeuw na Christus, genoemd naar een inscriptie die verwijst naar het rouwcollege van de “Pancratii”, geplaatst op de voorkant van een echtpaar-sarkofaag in de eerste ondergrondse kamer. Het laatste graf aan de linkerkant van de weg is dat van de Calpurni: omgeven door een omheining, bestaat het uit één ondergrondse kamer die sporen van de oorspronkelijke pleister- en stucbekleding behoudt; in de muur zijn arcosolen aangebracht voor het huisvesten van de sarcofagen.
Aan de rechterkant van de weg, vlak voor het einde van het park, steekt de gevel van het zogenaamde Baccelli-graf af, het enige dat overblijft van een tombe die tot 1959 vrijwel intact opstond, toen een groot deel van het gebouw instortte. De structuur is die van de graven uit de 2e eeuw na Christus, met twee verdiepingen van baksteen, met versierde kozijnen, consoles en architraaf, en twee ondergrondse grafkamers die momenteel niet toegankelijk zijn.
In het gebied achter het Graf van de Pancrazi komen de restanten tevoorschijn van een grote villa, gebouwd aan het einde van de 1e eeuw na Christus en bewoond tot het begin van de 6e eeuw, toen Demetriade, afstammeling van de familie Anicii, in een sector van de villa een basiliek liet bouwen gewijd aan Sint Stefanus Protomartelaar, een pelgrimsoord tot in de 13e eeuw, waarvan de resten nog deels zichtbaar zijn.
