De Valleriana, (Valle del Rio, waarschijnlijke oorsprong van de naam) is een uitgestrekt gebied ten noorden van Pescia, beter bekend als de Zwitserse pesciatina. Een vallei gedomineerd door kastanjebossen, wandelpaden en altijdgroene heuvels van zeldzame schoonheid; het is dan ook niet verwonderlijk dat de Genievaar Sismondi, een balling die eind 18e eeuw in Pescia arriveerde, verliefd werd op dit stukje paradijs dat hem deed denken aan zijn geboorteplaats. In Valleriana verweven natuur en geschiedenis zich onlosmakelijk, zoals blijkt uit de prachtige middeleeuwse dorpjes, de zogenaamde tien “castella” (Pietrabuona, Medicina, Fibbialla, Aramo, S.Quirico, Castelvecchio, Stiappa, Pontito, Sorana, Vellano) die perfect bewaard zijn gebleven.
Het zijn kleine versterkte juweeltjes, waarvan de middeleeuwse structuur een verdediging tegen invallen en oorlogen rechtvaardigde, zowel voor henzelf als voor de vallei. Onvergetelijk is een wandeling door de steile en smalle straatjes van Pontito (750 meter boven zeeniveau), het hoogste kasteel, met een adembenemend uitzicht over het dal; of door de karakteristieke steegjes van San Quirico, een van de mooiste plaatsen, waar een interessant boerenmuseum te vinden is.
Vaak over het hoofd gezien door massatoerisme verdienen deze dorpen het om herontdekt te worden, niet alleen vanwege hun schoonheid, maar ook vanwege hun rijke artistieke erfgoed, dat dankzij de inzet van de inwoners is gered van verval en verwaarlozing.
Zoals het waardevolle Oratorium van de Allerheiligste Rozenkrans in Castelvecchio, volledig gedecoreerd met verhalen over de Maagd en Christus, van een onbekende auteur en gedateerd rond de 16e eeuw, een schat van zeldzame schoonheid. Niet ver daarvandaan is de Pieve van de Heiligen Ansano en Tommaso, van Longobardische oorsprong, het oudste religieuze monument van de Valleriana. Al sinds de 9e eeuw gedocumenteerd en meerdere keren bewerkt, heeft het een suggestieve crypte en een fronton versierd met “mysterieuze” figuren die nog niet zijn ontcijferd.
Tussen de castella en langs de valleien zijn er bovendien veel verbindingsroutes, met verschillende soorten paden, grotendeels gemarkeerd door de C.A.I., in totaal meer dan 150 km. Rijk aan water en eeuwenoude bossen is dit gebied perfect voor liefhebbers van de natuur en slow toerisme, de ideale plek voor trek- en mountainbikefanaten die kunnen uitwaaieren over de Apennijnse hellingen van Pistoia en Lucca, de Apuaanse Alpen kunnen bereiken en de Tyrreense Zee. Langs de oever van de rivier Pescia loopt een route die voor iedereen toegankelijk is; het zijn 30 km die in etappes kunnen worden verdeeld, te voet of met de fiets, en die het Natuurreservaat Padule del Fucecchio bereiken.
Dit uitgestrekte beschermde gebied (ongeveer 1800 hectare), gedeeld door de provincies Pistoia en Florence, is het grootste binnenlandse moeras in Italië en hier kunt u flora en fauna observeren, omgeven door stilte. Wij raden aan om gebruik te maken van lokale gidsen, die bijzonder deskundig en gepassioneerd zijn. Het park heeft een goed uitgerust museum en leent zich uitstekend voor aangename dagtochten, tot vreugde van groot en klein.
