Het gebouw behoorde eerst toe aan de Brancacci, daarna aan de Salvetti die het transformeerden tot een “Herenhuis en werkhuis”, en hielden het tot de vroege zeventiende eeuw.
Vervolgens ging het eigendom over naar de Bardi en de Usimbardi, daarna werd de Compagnia di San Michele tot fideicommissaris en werd verhuurd aan de Torrigiani tot de eerste helft van de achttiende eeuw. Daarna behoorde het toe aan de Cedri, vervolgens Seratti en daarna ging het eigendom over aan Agnese Pecci, die het in 1824 verkocht aan de Milanese graaf Giuseppe Archinto.
Hij gaf architect Giuseppe Poggi de opdracht om het bezit te renoveren en uit te breiden: er werd een negentiende-eeuwse villa in neoclassicistische stijl gebouwd met stallen, toegankelijk vanaf via delle Forbici.
In samenwerking met tuinman en botanicus Attilio Pucci werd het terrein met moerbeibomen en olijfbomen omgevormd tot het huidige romantische park: de grondwerken duurden tot 1856, daarna werden bomen geplant (lindes, iepen, paardenkastanjes, bijlen) die doorkijkjes en perspectieven creëerden door het contrast tussen grote bomenmassa’s en uitgestrekte grasvelden.
Het park in Engelse stijl strekt zich uit over de heuvel met ongeveer vijf hectare; binnen werd een weg aangelegd voor gemakkelijker toegang tot de villa, als alternatief voor de steile via delle Forbici.
Kenmerkende elementen zijn de romantische vijver met eilandje en bruggetje in het toegangskleed van gras.
Na aanschaf door de staat hebben restauratiewerkzaamheden geleid door de Soprintendenza tussen 1983 en 1985 de landschappelijke en milieukundige waarden van het park volledig behouden.
Het natuurlijke heuvelachtige ontwerp van het park, dat voornamelijk boom- en bosaanplantingen bevat, werd gerealiseerd met aandacht voor landschapswaarden, gebruikmakend van het uitzicht en doorkijkjes naar de stad.
De uitgestrektheid van grasvelden, de samenstelling van boomgroepen en de juiste verhoudingen tussen de verschillende boommassa’s kenmerken dit romantische Engelse stijlpark, dat voor Poggi een voorloper was van de Viale dei Colli.
De massa van de steigers en randen van de laan bestaat uit hagen van laurier en geleing, versierd met randen van Rosa chinensis.
Bij de toegang staan Platanus orientalis en Platanus occidentalis, daarna Acer campestre; langs het pad een Taxus baccata, en aan de linker rand Cercis siliquastrum (Judasboom). Voorbij het eikenbos zijn er enkele Arbutus unedo (aardbeiboom), daarna diverse paardenkastanjes, iepen, bijlen en cipressen langs de windmuur. De ondergroei bestaat voornamelijk uit struiken van Laurus nobilis (laurier) en Ruscus aculeatus (stekelaar). Op het grasveld bij het meer diverse soorten waaronder Pinus nigra, Gleditschia triacanthos, Broussonetia papyrifera.
Andere planten zijn bijlen, lindes, het “eikenbos”, de “robiniaweide”.
Bij de toegangstrap naar de Italiaanse tuin voor de villa staat een palm van het type Washingtonia filifera, daarna verschillende rozen, waaronder de Rosa banksiae, en het uiteinde van de laan die naar de villa leidt wordt overschaduwd door enkele Sophora japonica planten.
Het park werd in 1967 door de Italiaanse staat aangekocht via het voorkeursrecht van eigenaar Graaf Gamba Castelli, daarna overgedragen aan de Soprintendenza voor Architectonische en Landschappelijke Eigendommen van Florence en tenslotte, na de recente ministeriële hervorming, in maart 2015 toegewezen aan het Museale Centrum van Toscane.
OPENINGSTIJDEN Park van Villa Il Ventaglio
Het park is elke dag geopend behalve op maandag.
Van juni tot september is het ook gesloten op donderdag.
Juni, juli, augustus 8.15-19.30.
September en oktober (tot het einde van de zomertijd) 8.15-18.30.
Van de laatste zondag van oktober tot 31 oktober 8.15-17.30.
November, december, januari, februari 8.15-16.30.
Maart (tot het einde van de wintertijd) 8.15-17.30.
April, mei 8.15-18.30.
