De collectie van het Museum voor Etnomedicine Scarpa is geordend volgens een diacrisch criterium, te beginnen bij de oudste medische systemen om zo te komen tot de actualiteit van de volksmedicijntradities, terwijl tegelijkertijd de chronologie van de reizen van Scarpa tussen 1938 en 1992 wordt gerespecteerd.
Sommige vitrines zijn thematisch en behandelen in detail specifieke onderwerpen die in sommige gevallen zijn uitgegroeid tot autonome disciplines. De tentoonstelling van meer dan 1500 voorwerpen wordt vaak aangevuld met uitgebreide bijschriften, bibliografische verwijzingen en verwijzingen naar onderzochte studies, alles in een poging een leerzame expositie te creëren. Als de niet-ingewijde bezoeker nuttige aanknopingspunten krijgt om zich een idee te vormen van wat etnomedische wetenschap inhoudt, zal de liefhebber van het vak talrijke sporen en suggesties vinden om nieuwe onderzoeksonderwerpen aan te pakken en te ontwikkelen.
Voorwerpen, gereedschappen, geneesmiddelen, foto’s (met verwijzingen naar tijd- en plaatsomstandigheden) documenteren vanuit het oogpunt van A. Scarpa de gezondheidsstrategieën of afzonderlijke profylactische en genezende praktijken die door talrijke en verschillende etnische groepen worden toegepast. Dit levert een waardevolle getuigenis op van medische kennis die aan het uitsterven is, van een reis door het historische universum van de mens sub specie medicinae. Het eerste doel is derhalve verzamelen en archiveren.
Tegelijkertijd wordt de actualiteit van bepaalde therapeutische oplossingen benadrukt, en wordt de aandacht van specialisten gevestigd op “actieve principes” of op eenvoudige maar effectieve procedures die, hoe “vreemd” ze ook mogen lijken, de moeite van het bekijken waard zijn, al was het maar omdat ze voortkomen uit eeuwenlange observaties van experimenten.
Met dit museum, het enige in zijn soort ter wereld, heeft A. Scarpa een leemte op het gebied van kennis en ontwikkeling van etnomedicine gevuld, in de overtuiging een betere kennis en waardering te bewerkstelligen van de bijdrage die “traditionele praktijken” leveren aan de vooruitgang van alle wetenschappen die proberen het menselijk lijden te verlichten.
