Faicchio, oude muren
De muren werden opgericht door de Sannieten die de regio bewoonden, en wetenschappers dateren ze tussen de 6e en 7e eeuw v.Chr.; maar de eerste nederzettingen in het gebied van de Comunità Montana del Titerno dateren uit het neolithische tijdperk, bevorderd door de overvloed aan water, vegetatie en dierenleven. De archeologische vondsten die tegenwoordig worden bewaard en tentoongesteld in het museum van Sannio in Benevento, laten de evolutiestappen zien van de mens vanaf het moment dat deze, als nomade en jager, de waterlopen volgde en zo in de vallei van de Titerno kwam. De restanten van palenwoningen en de vondsten van necropolen, keramiek en gebruiksvoorwerpen schetsen duidelijk het pad van de mens in zijn verschillende fasen, van het neolithicum tot de bronstijd, van de ijzertijd tot de tijd van de stichting van Rome.
Uit de Romeinse tijd stammen zowel het aquaduct van Fabio Massimo uit de 3e eeuw v.Chr., dat nog steeds in gebruik is; als de “Ponte dell’Occhio”, een ezelsrugbrug gebouwd op veelhoekige pijlers, die over de rivier Titerno werd gebouwd om de communicatie tussen de bevolking van het Matese-gebergte en die van de Monte Erbano te vergemakkelijken.
Esdoorns, lindebomen en beuken, eiken, essen en medicinale planten kenmerken het gebied en bedekken de flanken van de omliggende bergen. Het karstfenomeen manifesteert zich op de kleiachtige en droge bodem met een zeldzaam en prachtig voorbeeld van een “polje” vergelijkbaar met die in het Matese-massief, waarbij een een kilometer lang bekken met een vlakke en vegetatieloze bodem wordt gevormd, genaamd het Campo del Monaco, dat omsloten wordt door de Monte Monaco di Gioia en de Monte Erbano.
De rivier Titerno
Langs de rivier Titerno, aan de voet van de Monte Monaco di Gioia, op de top van een tufsteenblok, rijst Faicchio, het oude Faìfola, op met zijn Hertogelijk Kasteel dat hoog boven de woningen op de kleine heuvel uitsteekt. Het dorp werd oorspronkelijk bewoond door de Sannieten Pentri, bekwame handelaren en goede ambachtslieden, en strijdlustig genoeg om alle stammen van Campanië en Basilicata te veroveren; de muntproductie in koper bevorderde de snelle economische ontwikkeling van de Sannitische beschaving, die al gauw een ware bedreiging werd voor de Romeinen. De dreiging van deze buitensporige territoriale uitbreiding leidde snel tot strijd met Rome, die hun macht herstelde door te winnen en hen tot vluchten dwong. Wisselende gebeurtenissen en voortdurende onderworpenheid leiden tot de middeleeuwen, toen het Hertogelijk Kasteel het centrum van samenzijn werd, waar mensen hun woningen en activiteiten rondom het domein van de heer begonnen te ontwikkelen.
Het jaar 1151 is de zekere kronologische referentie waarop het kasteel wordt gedateerd, met eigendom op naam van de Eerste Graaf van Cerreto, Guglielmo I Sanframondo; de structuur verkeert tegenwoordig in uitstekende conditie dankzij restauratiewerkzaamheden uitgevoerd door de huidige eigenaar, advocaat Umberto Fragola. Maar de eerste aanpassingen aan het kasteel dateren uit 1479 door toedoen van de Hertog van Maddaloni, gevolgd in 1612 door restauraties onder leiding van Gabriele de Martino. Dit wordt bevestigd door het opschrift boven de ingangspoort. De structuur heeft daarna de verschrikkelijke aardbeving weerstaan die Venafro als epicentrum had en die Faicchio bijna verwoestte op 5 juni 1688, op Pinksterdag. Het kasteel heeft vier cilindrische torens op de hoeken, een ruime binnenplaats die deels overdekt is, de wapenzaal, valstrikken, de gevangeniscel, salons met originele 18e-eeuwse inrichtingen en was de zetel van de Vrije Faculteit van Toeristische Wetenschappen; sommige ruimten, het vroegere wachtgebouw, worden nog steeds gebruikt voor recepties, en een hotel, het Hotel der Hertogen, was tot enkele jaren geleden in gebruik. Het gebouw is zeer indrukwekkend en zal de fantasie meteen meenemen naar tijden waarin ridders en intriges hand in hand gingen, en terwijl de Hertog zijn recht op “primae noctis” uitoefende, hielden wolven, spoken en stormen de nachten onrustig.
