De Biblioteca Casanatense bevindt zich in het centrum van Rome, tussen het Piazza Venezia en het Piazza della Rotonda (Pantheon), en werd opgericht door de dominicaner paters van het klooster van Santa Maria sopra Minerva in Rome als een openbare bibliotheek, volgens het testament van kardinaal Girolamo Casanate (1620-1700).
Opgericht in 1701, na de voltooiing van het speciaal gebouwde pand op het terrein van een kloostergang van Minerva, naar ontwerp van architect Antonio Maria Borioni, had het als kern de collectie van kardinaal Casanate, bestaande uit meer dan 25.000 boeken. De bibliotheek was verbonden met de belangrijkste centrum voor Europese boekhandel en was geïnteresseerd in zowel actuele publicaties als antiekboeken, met het doel een ‘universale bibliotheek’ te creëren.
Ze stond bekend als een van de vooraanstaande Romeinse bibliotheken dankzij het doordachte aankoopbeleid en de deskundige bibliotheeksbeheer en catalogisering, vooral verbonden aan Giovanni Battista Audiffredi (1714-1794).
In 1873, toen ook in Rome de wet op religieuze corporaties werd uitgebreid, werd aan de dominicaanse prefect (de directeur van de bibliotheek) een overheidsfunctionaris toegevoegd, en gedurende enkele jaren beheerste de Casanatense gezamenlijk met de Nationaal Bibliotheek Vittorio Emanuele II, waarbij zelfs een directe doorgang werd gerealiseerd via een viaduct tussen de twee gebouwen.
In 1884, na het verlies van de rechtszaak tegen de Italiaanse staat, werden de Dominicanen vervangen door overheidsmedewerkers.
Na beheerd te zijn door het Ministerie van Openbaar Onderwijs, is de bibliotheek tegenwoordig een periferie-instituut van het Ministerie van Culturele Erfgoed en Toerisme.
