Voormalig klooster van de Magione, Palermo

Ook bekend als de Kerk van de HH. Drie-eenheid. Samen met de aangrenzende abdij van de Cisterciënzers werd de kerk in 1191 gesticht door Matteo Ajello, kanselier van het Normandische koninkrijk. In 1197 werd ze overgedragen aan de Orde van de Duitse Ridders en werd het de zetel van het “Mansio”, dat wil zeggen van de opzichter van de orde: hiervan is de naam Magione afgeleid. De kerk is het laatste gebouw dat door de Normandiërs in Palermo is gebouwd. Het verenigt de essentiële geometrische volumes van Fatimiden-oorsprong, te zien in de buitenmuren en de gevel, met een indeling van de binnenruimten van Noordse oorsprong. Onder de kunstwerken van de kerk moeten worden herinnerd: twee doopvonten uit de 16e eeuw aan weerszijden van de ingang; het grafmonument van F. Perdicaro (overleden 1576), waarschijnlijk van Vincenzo Gagini, geplaatst onder een kruis uit de 15e eeuw met het embleem van de Duitse Ridders; uit de 16e eeuw zijn ook een Madonna met Kind en een zegenende Christus, beide uit de werkplaats van Gagini; een tabernakel uit 1528 en een Madonna geschilderd op een plank, een laatgotisch marmeren drieluik met centraal een Madonna met Kind en Sint-Catharina. De Pietà van Campini uit 1953 is bij de ingang geplaatst, in de plaats van het beeld van Vincenzo Gagini, dat werd vernietigd tijdens de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog. In de vloer bevinden zich tenslotte graven van Duitse Ridders uit de 15e eeuw, waarvan de grafplaten worden tentoongesteld in lokalen grenzend aan het klooster. Het klooster, beschadigd aan de korte zijden en, tegen de meest voorkomende gewoonte in, aan de westkant van de kerk gelegen, is wat overblijft van het oorspronkelijke cisterciënzerklooster. Vanuit een deur links van de gevel van de kerk is de Kapel van Sint Cecilia te bereiken, interessant vanwege de kunstwerken die het bewaart: een groot fresco van de Kruisiging, een fragment van een 13e-eeuws fresco en de sinopie in rood oker van dezelfde kruisiging.