De routes zijn technisch niet moeilijk (geen via ferrata, geen blootgestelde paden, over het algemeen beperkte hoogteverschillen) maar vragen wel inzet vanwege de lengte van de etappes.
De “filosofie” van de Dolomietenroute verwijst expliciet naar de beroemde Camino de Santiago de Compostela in Spanje. De dertig etappes van de Dolomietenroute verbinden de belangrijkste geloofsplekken in de provincie Belluno, van het millennia-oude heiligdom van de heiligen Vittore en Corona in Feltre (begin en eind van de grote lus van de route, een schatkamer van geschiedenis en kunst) tot de kapelletjes in de hooggelegen dorpen die bijna verlaten zijn, de “kapelletjes” langs de wegen, de vele houten kruisen die de weiden van de Dolomieten sieren, en de monumentale kerk die herinnert aan de ramp van de Vajont in Longarone.
Langs de Dolomietenroute “luistert” de reiziger naar de omgeving, in een natuurlijk landschap van uitzonderlijke schoonheid, en meet hij de ware dimensie van het leven in de bergen aan het ritme van zijn eigen stappen. Weg van de grote verkeersaders in het dal, die bezocht worden door het “snelle” toerisme, ontmoet wie kiest voor de Dolomietenroute de mens en zijn geschiedenis, en vindt voortdurend gelegenheden om “na te denken” en zichzelf “terug te vinden”.
