Het complex dateert uit de tweede helft van de 14e eeuw, op initiatief van graaf Giacomo Arcucci, Grootkamerheer van koningin Johanna I van Anjou, zoals getuigd door het prachtige fresco boven de toegangspoort van de kerk, te dateren rond 1371 en uitgevoerd door de Florentijnse schilder Niccolò di Tommaso. Op het fresco zijn de Maagd op de troon met Kind afgebeeld, samen met graaf Giacomo Arcucci en koningin Johanna I, en de heiligen Jacobus en Johannes de Doper. De opzet van het klooster volgt precieze canonieke regels: de “hoge woning” of klooster van clausuur en de “lage woning” met de dienstvertrekken. Tegenwoordig vertoont de Certosa een opeenstapeling van ingrepen die vaak over elkaar heen zijn gelegd, waarbij ook het bestaande werd veranderd. De Certosa di San Giacomo kenmerkt zich door haar royale volumes, met een duidelijke formele eenvoud, zonder stucwerk, en gekenmerkt door de plastische structuur van de muren en de daken, die gevormd zijn door uitwendige gewelven. Na piratenaanvallen liep de Certosa ernstige schade op en vanaf 1563 werden er omvangrijke restauratiewerkzaamheden uitgevoerd, zoals blijkt uit het laat-renaissance grote kloosterhof. In de 17e eeuw werden het Kwartier van de Prior en de Kruidenkamer gebouwd. In 1808 werd de Certosa opgeheven en werden haar bezittingen in beslag genomen. In 1815 werd het een kazerne, daarna een tehuis voor invaliden, en van na 1860 tot 1898 was het de zetel van het V Disciplinatiecompagnie, bestaande uit anarchisten en militairen van bedenkelijk gedrag. De laatste gebeurtenis die sterk bijdroeg aan de latere achteruitgang van het complex was bij de Eenwording van Italië, toen de eigendommen en inkomsten van de kartuisermonniken van Capri werden overgedragen aan de kerk van Ischia. Een systematisch restauratieproject begon in 1927, onder toezicht van superintendent Gino Chierici, die de oorspronkelijke structuren uit de 14e eeuw blootlegde. Onlangs werd de Certosa gerestaureerd en aangepast met technische installaties, uitgevoerd door het Superintendentschap voor Architectonisch en Landschappelijk Erfgoed van Napels en Provincie. Toegewijd aan Sint Jacobus, is de kerk het hoogste gebouw en domineert daarom de hele structuur van de Certosa, behorend tot het oorspronkelijke ontwerp uit de 14e eeuw. Van de lage portiek met boog gaat men de kerk binnen met een enkel schip, verdeeld in drie traveeën, bestaande uit halve zuilen en getrapte booggewelven, afgesloten door de sfeervolle reeks kruisgewelven met scherpe ribben, eindigend aan de achterzijde van het schip in een halfronde apsis van latere datum. In de binnenhoek van de spitsboog symboliseert een duif, direct op marmer geschilderd, de Heilige Geest. De schepen en het plafond vertonen fragmenten van fresco’s uit de eerste decennium van de 18e eeuw. Het grote kloosterhof vormt het centrale deel van de zogenoemde “hoge woning”, dat wil zeggen de ruimte voor de clausuur, rondom welke de twaalf woningen van de monniken zijn geplaatst, ontworpen door Giovanni Antonio Dosio, en voorzien van rondbogen rustend op stevige pijlers. Aan één van de drie zijden van de galerij bevindt zich de toegang tot het kleine kloosterhof, een 14e-eeuwse getuigenis van de Certosa di San Giacomo. Hier rusten de bogen op slanke zuiltjes met kapitelen van hergebruikte Romeinse en Byzantijnse elementen, vrijgemaakt tijdens de restauratie onder superintendent Gino Chierici. Boven de galerij die het omringt, verschijnt de barokke massa van de “klokkentoren”, met vierkante basis, bekroond met een driehoekige spits. Rechts van het grote kloosterhof ligt het Kwartier van de Prior, gebouwd in de eerste helft van de 17e eeuw, de woning van de geestelijke leider van de kartuisergemeenschap. Rondom het grote kloosterhof liggen de twaalf woningen van de Paters, bestaande uit een klein gebouw van twee verdiepingen, gedekt door een kruisgewelf met scherpe ribben die het kruis symboliseren. Ze waren verdeeld in: Ave Maria, een kamer waarin een beeld van de Maagd stond, en het cubiculum, waar het meeste eenvoudige kloosterleven plaatsvond. Elke woning had een kleine tuin omgeven door hoge muren. Binnenin de prestigieuze Certosa werd in 1974 een museum geopend, dankzij de zorg van de toenmalige superintendent Raffaello Causa. Genoemd naar de symbolistische schilder K. W. Diefenbach (1851–1913) – wiens schilderijen sinds zijn dood in enkele delen van de Certosa hadden gelegen – vertegenwoordigt het museum een eerbetoon dat Capri wilde brengen aan de kunstenaar die hier verbleef van 1900 tot aan zijn dood. In het museum worden grote schilderijen getoond met uiteenlopende onderwerpen, die door hun visionair symbolisme de ruimte sterk karakteriseren en een grote emotionele impact op de bezoeker hebben. Van de driehonderd werken die gedurende de dertien jaren in Capri tot zijn dood werden gemaakt, is een deel royaal aan de Staat geschonken door zijn erfgenamen. Vandaag is de collectie te bezichtigen, bestaande uit 31 doeken, 5 gipsen beelden en een portret van de schilder, geschilderd door Ettore Ximenes. In het museum worden ook Romeinse standbeelden van zeegoden bewaard, gevonden in de Blauwe Grot.
Informatie over Certosa di San Giacomo
Via Certosa
80073 Capri (Napels)
0818376218
[email protected]
https://www.polomusealencampania.beniculturali.it
Bron: MIBACT
