Het archeologische complex dat aan het licht kwam door de bombardementen van 1943, die de Kerk van Santa Maria del Carmine ai Mannesi en de aangrenzende gebouwen vernietigden, documenteert een deel van een insula (straatblok) van de oude stad, dat ook bezet was door een klein thermencomplex.
Het betreft een gebouw met meerdere niveaus, vrij complex, waarvan de belangrijkste structuren dateren uit het einde van de 1e eeuw na Christus, maar het vertoont ook elementen die kunnen worden toegeschreven aan verschillende fasen, waarvan de oudste uit de republikeinse tijd stammen. Onder deze is een rechthoekige apsisruimte bijzonder interessant, met een zwart-witte mozaïekvloer, behorend tot de lagere verdieping, waarschijnlijk deel van een woonhuis.
In de keizertijd opgenomen in de fundamenten van een groot gebouw met gewelfde ruimtes, strekte de structuur zich uit over minstens twee verdiepingen: de onderste, verlicht door lichtkoepels, werd ingenomen door dienstkamers; de bovenste huisvestte het thermencomplex, waarvan een deel van de waterleidingen is geïdentificeerd en een reeks kamers met marmeren baden in de zuidelijke vleugel van het gebouw.
Tussen de latere verbouwingen zijn er voor de laat-keizerlijke periode waarschijnlijk een portiek aan de westelijke gevel en de aanpassing tot mithraeum van twee ruimtes op de onderste verdieping, waarvan het gebruik blijkt uit een stucreliëf met de god Mithras die een stier offert.
Deze transformaties, die vanaf de 5e eeuw na Christus diepgaander werden, culmineerden in de middeleeuwen met het inpassen van de Romeinse structuren in het religieuze gebouw dat later werd vernietigd.
