De Necropolis van de Banditaccia in Cerveteri, in Lazio, is het belangrijkste begraafplaatsgebied van het oude Caere, waar het merendeel van de monumentale graven geconcentreerd is. Het betreft een immense complex (er wordt geschat dat er ongeveer 20.000 kamergraven zijn in deze necropolis alleen) met kenmerken van absolute uniciteit.
De necropolen van Cerveteri en Tarquinia zijn in 2004 opgenomen op de UNESCO-werelderfgoedlijst UNESCO en vormen het eerste voorbeeld van sites die verwijzen naar de Etruskische beschaving.
In enkele graven (graf van de Kapitelli, van de grote Tumulus II met de graven van de Funerale Bedden, van de Hut, van de Griekse Vazen en Dolii, van de Pfeilergraf, van de Lijst en van het Huisje) zijn multimedia-installaties gemaakt die de oude wereld oproepen die deze plaats heeft gecreëerd.
De oudste graven van de Necropolis van de Banditaccia in Cerveteri zijn van het type put, met verbrandingsresten in biconische vazen, en het type kuilgraf voor begraven.
Vanaf de 7e eeuw v.Chr., met de overheersing van het begrafenisritueel, ontwikkelden zich grote tumuli met grafkamers uitgegraven in tufsteen en gedecoreerd met motieven geïnspireerd op de vormen van de huiselijke architectuur.
Deze monumenten, die toebehoorden aan families van hoge rang, hebben rijke grafgiften opgeleverd waarin vaak materialen uit het nabije Oosten en Griekenland aanwezig zijn.
In de loop van de 6e eeuw v.Chr., naast het tumulustype, dat nu middelgrote en kleine vormen aanneemt, ontstaan en ontwikkelen zich regelmatig uitgelijnde kubusvormige graven langs de begraafwegen en spingraven.
In de loop van de 4e eeuw v.Chr. komt het hypogeumtype voor met één ruimte en banken tegen de muren, waarvan grotere geïsoleerde monumentale grafmonumenten van families van adellijke rang afwijkende episodes vormen.
Dat is het geval van het Graf der Reliëfs dat, gelegen binnen het Afgesloten Gebied van de Banditaccia, op zijn muren een rijke parade van alledaagse voorwerpen toont, gemaakt in pleister en geschilderd. Ook onder de ‘gemeentelijke graven’ herinneren we ons het Graf van de Alm, van de Sarcophagi, van de Triclinium, van de Tamsnie, monumenten die, net als het Torlonia Graf in de necropolis van Monte Abatone, getuigen van de uitzonderlijke ervaringen van de grafarchitectuur van het oude Caere.
In de omgeving
Regolini Galassi Tumulus en Necropolis van Sorbo
Het Regolini Galassi Graf werd ongeschonden ontdekt in 1836 en is beroemd vanwege de rijke grafgiften bewaard in de Vaticaanse Musea. Het wordt gedateerd rond het midden van de 7e eeuw v.Chr. Ingeschreven in een tumulus, bestaat het uit twee lange, smalle en op elkaar uitgelijnde kamers en twee ovale zijruimten, met een dak gemaakt van grote, vierkante blokken die met progressieve overhang het graf bovenaan sluiten en een spitsbooggewelf vormen.
Het graf huisvestte drie individuen, een gecremeerde en twee begraven. Onder de voorwerpen van de uitrusting bevindt zich een zilveren amfoor met de inscriptie ‘mi larthia‘ (ik ben van Larth), die ons de naam van de in het graf begraven prins leert kennen.
