Kathedraal van San Berardo, Teramo

Symboolmonument van de stad, de kathedraal, gewijd aan de heilige bisschop van de stad en patroonheilige, San Berardo van de graven van Pagliara, werd gebouwd vanaf 1158 na de verwoesting van het oude Santa Maria Aprutiensis in 1155 door de troepen van Roberto, graaf van Loretello. De buitenkant, geïsoleerd van de omliggende gebouwen door zware ingrepen uit de jaren dertig, heeft een gevel bekroond met kantelen en waar de romaanse poort uit 1332 van Diodato Romano opent, met vijftiende-eeuwse toevoegingen zoals de groep van de Annunciatie door Nicola da Guardiagrele. De klokkentoren is uit de 12e eeuw, waaraan Antonio da Lodi in 1493 de hoge achthoekige spits toevoegde met meerkleurige keramische inzetstukken die in andere Abruzzeze plaatsen werden nagebootst, zoals Atri, Penne, Città Sant’Angelo en Loreto Aprutino. Het interieur, sterk gerestaureerd door werkzaamheden tussen 1932-35 die het belangrijke decoratieve en architectonische ontwerp van 1739 door de uit Ascoli afkomstige Lazzaro Giosaffatti ontnamen, is tegenwoordig in onbewerkte steen zoals het misschien in de 12e eeuw was, met drie beuken en een centrale tambour. Het achterste deel van het koor, gemaakt in gotisch-vroegrenaissancistische vormen met grote spitsbogen op hoge pijlers, wordt toegeschreven aan initiatief van bisschop Niccolò degli Arcioni als verlenging van de kerk. Aan het hoofdaltaar bevindt zich het prachtige antependium met evangelische taferelen en heiligen in zilver, gemaakt door Nicola da Guardiagrele van 1433 tot 1448. In de nog barokke kapel van San Berardo bevindt zich op het altaar het antependium van de Venetiaan Jacobello del Fiore, ooit in Sant’Agostino, met de kroning van de Maagd en de afbeelding van de stad Teramo zoals die aan het begin van de 15e eeuw oogde.