Het werd over zijn gehele lengte doorkruist door de weg die de stad Veio verbond met de Tyrreense kust en de beroemde zoutpannen van Veio, waarvan het tracé in de Romeinse tijd werd gevolgd door de nog gedeeltelijk bewaarde geplaveide weg.
Het heiligdom, dat zijn definitieve vorm bereikte rond het midden van de 5e eeuw v.Chr., is het resultaat van een complexe geschiedenis, zowel wat betreft bouw als cultus, die teruggaat tot de eerste decennia van de 7e eeuw v.Chr.
De oudste kern van het archeologische gebied van Veio in Rome, gelegen aan de oostelijke rand van het plateau, was verbonden met de cultus van de godin Menerva, de Latijnse Minerva, vereerd in zowel haar orakelaspect als haar rol als beschermer van jongeren en hun toetreding tot de gemeenschap. Ter ere van de godin, genoemd in votieve inscripties naast andere godheden (Rath=Apollo; Aritimi=Diana; Turan=Venus), werden rond 540-530 v.Chr., ter vervanging van oudere muurstructuren, een tempeltje met een eenvoudige cel gebouwd, samen met een grote ondersteuningsmuur van het tufplateau die werd aangelegd om de top van de steile helling te egaliseren, een vierkant altaar met bothros (offerput), een portiek en een trap die toegang gaf vanaf de weg.
Talrijk en waardevol waren de ex voto’s van ivoor, brons en bijzondere bucchero-ceramiek, waaronder die met toejuichingen van belangrijke figuren zoals Tolumnius, Vibenna, afkomstig uit verre steden (Vulci, Castro, Orvieto), aangetrokken door de faam van het orakel van Menerva. Uitzonderlijk is het prachtige polychrome terracotta donarium dat de apotheose van Hercules afbeeldt, geïntroduceerd onder de goden van de Olympus door zijn beschermer Minerva, vervaardigd rond 500 v.Chr.
In het westelijke deel van het heiligdom werd rond 510 v.Chr. een drieslachtig tempel in Toscaanse stijl gebouwd, versierd met het uitzonderlijke polychrome terracotta decoratief programma, waaronder de acroteriale beelden van Apollo en Hercules. De tempel werd vergezeld door een groot bassin, gevoed door een speciale tunnel, en door een uitgestrekt achterliggend omheind terrein waarin een heilig bos werd ingesloten.
De cultoefening betrof Apollo/Rath in zijn profetische orakelaspect, geïnspireerd op het Delfisch model, waaraan reinigingsrituelen verbonden waren. Geassocieerd met Apollo was Hercules, de gedivinaliseerde held geliefd bij de tirannen, en mogelijk Jupiter/Tina, waarvan het beeld vermoedelijk op de top van het tempelgebouw stond.
