Tijdens werkzaamheden voor de herinrichting van het San Francesco-plein in Arezzo werd tussen 1986 en 1989 een deel van de oude stad blootgelegd, dat nu zichtbaar is in de ruimte onder het kerkplein, en dat een uitzonderlijk inzicht biedt in de meervoudige stedelijke lagen van Arretium, van het Etruskische en Romeinse tijdperk tot de Middeleeuwen, de renaissance en de post-renaissance. Na een eerste bezetting uit het archaïsche Etruskische tijdperk, werd in de Hellenistische periode een wijk aangelegd waarvan resterende elementen een straatgedeelte in rivierkeien, enkele muurstructuren en een met steen beklede put zijn; uit de tweede helft van de 1e eeuw v.Chr. stamt een rijke domus, ontwikkeld op twee terrassen en versierd met vloermozaïeken, beschilderd pleisterwerk en kostbare marmersoorten. Waarschijnlijk werd deze op gewelddadige wijze vernietigd, wat blijkt uit de verbrande dakbalken die op de vloeren zijn gevallen, en werd hij aan het einde van de 2e eeuw n.Chr. verlaten. Ten minste een deel van het gebouw werd in de Late Oudheid (4e-eerste helft 5e eeuw n.Chr.) opnieuw bewoond, wat blijkt uit de bijzondere vondst van een mensa vasorum (bordenkast), gedeeltelijk van hout en gedeeltelijk van hergebruikt steen en baksteen gemaakt, met vuurvaste, bewaarbak- en serviesstukken. Bovenop de puinlagen van ingestorte gebouwen en afzettingen van achterlating, bracht de opgraving een reeks van constructies aan het licht die verband houden met de bouwplaats van de San Francesco-kerk (aanvang 14e eeuw), kalkovens en kleiovens, terwijl het putje op het plein (na sluiting in 1639 gebruikt ter ondersteuning van het beeld van Fossombroni), een lange boogconstructie die mogelijk deel uitmaakte van een van de woningen die uitkeken op het oorspronkelijke plein, en grafkisten van baksteen uit het kerkhofgebied op het kerkplein behoren tot de renaissance en post-renaissance periodes.
Informatie over het archeologisch gebied van de Onderkerk van San Francesco
San Francesco,
Arezzo (Arezzo)
Bron: MIBACT
