Wanneer men spreekt over “Pollino” en zijn “Nationaal Park“, denkt men al snel aan natuurlijke landschappen. Een volkomen juiste associatie, hoewel onvolledig. Geschiedenis, cultuur en tradities maken het beeld van deze oase compleet, zo mooi als onontdekt. Laten we eens bekijken wat er te zien is in het Pollino Park, de routes en wandeltochten.
Wat te zien in het Pollino Park
Het Nationaal Park Pollino strekt zich uit aan de grenzen van Basilicata, het oude Lucania en Calabrië. Het omvat een bergketen die zich uitstrekt van de Tyrreense Zee tot aan de Ionische Zee, met een oppervlakte van ongeveer tweehonderdduizend hectare. Aan de Lucaanse zijde, onze reisbestemming, liggen de bergen tussen de duizend en tweeduizend meter hoogte.
De Loricato-den
Dit is het domein van de “Loricato-den“, het symbool van het park. De letterlijke vertaling van zijn wetenschappelijke naam is “Witte huid“, verwijzend naar de kleur van de stam wanneer deze droog is en de schors verliest. De loricato-den is een plantensoort die in Italië alleen in dit gebied voorkomt. Met name is hij geworteld tussen de Monte Alpi en Serra la Spina. Hij groeit op plaatsen waar de vegetatie wordt gehinderd door klimatologische omstandigheden en leeft lang, soms wel duizend jaar. Daarom heeft hij vreemde vormen met takken als burchten om de windstoten te weerstaan.
Pollino Park: wandeltochten
Wandeltochten in het Pollino zijn inmiddels populaire bestemmingen onder natuurliefhebbers. Niet alleen wandelen, maar ook paardrijden is mogelijk. Gezien de uitgestrektheid van het park is het aan te raden te vertrekken vanuit een van de kleine centra in het gebied.
Rotonda
Rotonda (hoogte 580 m – inwoners 4011) is een van de meest interessante plaatsen aan de Lucaanse zijde. Dit dorp, ooit geregeerd door de Longobarden en Normandiërs, heeft een historisch centrum vol met gebeeldhouwde stenen portalen. Een oudere inwoner vertelt dat men hier vroeger dagelijks het ritmische tikken van lokale beeldhouwers kon horen. Ze waren beroemd. Tegenwoordig dreigt dit ambacht te verdwijnen door emigratie in de eerste helft van de vorige eeuw en veranderde stedelijke behoeften.
In Rotonda vindt elk jaar op 13 juni ter gelegenheid van het feest van Sint Antonius de “Sagra dell’Abete” plaats. Een grote beuk wordt geoogst en met andere kleine stammen door ossen getransporteerd tot het dorpsplein, waar hij wordt neergezet. Op deze plaats, net als in andere dorpen van het Pollino, is meer dan één “toeristische gids” te vinden.
De Madonna van Pollino
We vertrekken. Via de provinciale weg nr. 28 bereiken we het Klooster gewijd aan Santa Maria. In deze regio is de Maria-devotie sterk. Vooral bij het feest van de Madonna van de Pollino berg, niet ver van hier, bereikbaar vanuit San Severino Lucano. In het eerste weekend van juli vindt de pelgrimstocht plaats naar de Berg waar het heiligdom van de Madonna (hoogte 1646 m) staat. Het pad dat de pelgrims gebruiken is aanvankelijk geasfalteerd, maar wordt steeds ruiger en onverhard.
Pollino Park: berghutten
Terug naar ons doel, dat van de Impiso heuvel loopt tot aan de Grote Poort van Pollino. Net na het Klooster van Santa Maria vervolgen we de gemeenteweg richting “Rifugio Fasanelli“. Een korte pauze en dan verder naar de “Rifugio Colle Ruggio“, gelegen op 1520 meter boven zeeniveau.
We klimmen verder en na 1500 meter bereiken we het “Rifugio De Gasperi” (1646 m). We bevinden ons op de “Piano Ruggio“, bekend om de rijke en kleurrijke lentebloei. In de wintermaanden kan men hier langlaufen.
We vervolgen onze route nog een paar kilometer richting Viggianello (hoogte 500 m – inwoners 4041) en arriveren bij Colle d’Impiso (1570 m). Vanaf hier gaan we te voet verder naar de Grote Poort van Pollino. We volgen een onverharde weg langs de Frido beek, in een gebied genaamd “Piano di Vaquarro“. Na een lang traject, met paden en oude Romeinse wegen, bereiken we de bron “Spezzavummolo” nabij de “Passo del Gaudolino“, tussen de “Monte Pollino” en de “Serra del Prete“.
Grote Poort van Pollino
We steken de beek over, naar links, en klimmen naar de “Piani di Pollino“, met uitgestrekte weiden. Overal om ons heen een betoverend landschap: de Serra di Crispo, de Serra delle Ciavole, de Serra Dolcedorme en de Monte Pollino. Na nog een klim bereiken we 1950 meter hoogte, bij de “Grote Poort van Pollino“. Hier zien we een loricato-den.
We bevinden ons in het hart van het Pollino, in zijn rijk. Voor ons liggen bloeiende weilanden, grazende koeien, keizerkraaien in een betoverend decor. In het park leven verschillende diersoorten. Wild zwijnen, otters, marters, hazen. Men vertelt dat hier nog steeds de Apennijnse wolf leeft, die streng beschermd wordt omdat hij met uitsterven wordt bedreigd. Om ons heen zien we nu veel dennen, allemaal stevig verankerd op kale rotsen. Sommige tonen de witte stam, anderen hebben de kenmerkende schors met grote platen.
We bevinden ons tussen de Serra delle Ciavole en de Serra Crispo. We besluiten hoger te klimmen. Vanaf de toppen biedt zich een landschap van immense schoonheid. Het is een ideale dag. In de verte zien we de zee. Het voelt alsof we op de top van de wereld zijn, maar we moeten weer afdalen.
De volgende dag krijgen we tips voor nog meer wandelingen. Ze vereisen allemaal een paar uur lopen. Je kunt ook te paard gaan, maar het is aan te raden met een ervaren gids op pad te gaan. Het is moeilijk om het Pollino Park te definiëren. Het grootste park van Italië qua oppervlakte is een verzameling bergen, vlakten, afgronden, gletsjercirkels, kloven, grotten, bossen, beukenbossen, bronnen, een toevluchtsoord voor wilde dieren, habitat voor bijzondere plantensoorten, dorpjes, heiligdommen, kloosters, kastelen, tradities, etnische minderheden, gebruiken en geschiedenis. Het Pollino is dit en nog veel meer.
